30 juni toch rouwdag 8-decembermoorden in Suriname

Categorie I Binnenland
0

SURINAME – Ondanks de kritiek uit Nederland en in Suriname, om de Dag van Nationale rouw niet op de vooravond van 1 juli te houden, gaat de eerste herdenkingsdag volgende week donderdag normaal door. Op dezelfde dag zal de krijgsraad de strafeis bepalen tegen de verdachten van de 8-decembermoorden.

Humphrey Jeroe voorzitter van het Comité Slachtoffers en Nabestaanden van Politiek Geweld van 1975 tot heden vreest niets, omdat 30 juni reeds lang gepland was als nationale rouwdag. “Onze planning was daarvoor, dus wij maken ons niet al te druk.” Jeroe zei donderdag op een persconferentie dat de herdenking om vijf uur ‘s middasgs begint bij het monument van de gevallenen van de Binnenlandse Oorlog aan de Waterkant. Hun namen zullen opgelezen worden en er zal gelegenheid zijn om kransen en bloemstukken te leggen, terwijl gepaste muziek zal worden gespeeld door de politiekapel.

Aan de regering is gevraagd om 30 juni af te kondigen als een dag van nationale rouw. In dat kader zou bij alle overheidsinstanties om twaalf uur een minuut stilte in acht moeten worden genomen en zouden de vlaggen halfstok gehesen moeten worden houden. De radiostations zouden tussen elf en één uur gepaste muziek moeten afdraaien. Voor een zo groot mogelijk draagvlak heeft het comité ondersteuning gevraagd van alle gewapende strijdgroepen die in de dagen rond de binnenlandse oorlog hebben bestaan Ronnie Brunswijk, leider van het toenmalige Jungle Commando en Koffie Ajonpong, in die dagen leider van de Unie van Bevrijding en Democratie, een subafdeling van het JC hebben die ondersteuning toegezegd,

De nabestaanden van de 8-decembermoorden willen geen medewerking verlenen, zegt Jeroe. Een uitzondering vormt Dew Baboeram wiens broer, advocaat John Baboeram, in december ’82 ook is vermoord. Het idee om een groep op te zetten die alle politieke slachtoffers herdenkt, komt van Baboeram. “Ik steek mijn handen uit naar de nabestaanden van de 8-december slachtoffers om het comité in de toekomst ook te ondersteunen”, zegt Jeroe. De grootste groep slachtoffers is in het binnenland gevallen, maar behalve de herdenking van de slachting te Moiwana is er niets gedaan. Om te meten hoe groot de groep slachtoffers en nabestaanden in het binnenland is, zouden 500 formuleren met vragen verspreid worden, maar door geldgebrek zijn slechts Brownsweg en Pokigron bereikt.


LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here