maandag 8 augustus 2022
32.4 C
Paramaribo
20.2 C
Amsterdam
4.5
(2)

Er valt altijd nog wat te lachen in Suriname

lees ook ...

Het lijkt een mooie week te worden met weinig  regen en hopelijk blijft het zo. Een redelijk bekende Christelijke dj fB-er wist te vertellen dat hij in het ziekenhuis was geweest en dat de verpleegsters zaten te chillen. Ik hoop maar dat het betekent dat de covid ellende minder aan het worden is. Maar toch, condoleances aan degenen die een geliefde kwijt zijn geraakt aan covid of anderzins.

De week die achter ons ligt, was minder mooi. Een bekende jongeman; de zoon en kleinzoon van alombekende personen, werd aan het begin van de vorige week dood aangetroffen in zijn bed met (een) schotwond(en). Het einde van een jong leven. Het leek een aardige jongeman te zijn, maar zeker weten doe ik het niet, want ik kende hem niet persoonlijk. Zelfmoord werd gezegd. Er zijn mensen die dat betwijfelen. Hij had toch alles? Inderdaad  ja; alles, inclusief een zwaar besmet verleden. Dat was de eerste schok de afgelopen week. De tweede vreemde zaak, deed zich de volgende dag voor. Er waren wapens en munitie uit de wapenkamer van ex-president Bouterse ontvreemd. Had het één met het ander te maken? Wij zullen het waarschijnlijk nooit weten en ik verwacht hier eerlijk gezegd ook geen update over, zo van: ‘daders gepakt’. Dat was het schokkende Surinaamse nieuws van de afgelopen week.

Ik zat in de bus en dacht na over de voorbije vreselijke gebeurtenissen. De bus stond bij het stoplicht van de Van ‘t Hogerhuysstraat. Ik was diep  in gedachten, want ik heb de gewoonte om in mijn hoofd gedachten tot zinnen te rijgen en zo stoom ik soms een hele column  klaar om op te schrijven. Daar was ik dus mee bezig toen wij bij het stoplicht stonden. Plotseling staat  er een auto naast de bus waar ik in zit en de chauffeur zegt tegen de bijrijder van de bus:Yu wani  nyan? Ja, was het antwoordt. De bijrijder hupt uit de bus, loopt eromheen, neemt een bakje  eten aan en komt weer op zijn plaats zitten. Ik ben op dat moment allang gestopt met denken over mijn column. Maar dan zegt de voedselverdeler tegen de chauffeur van de bus: yu wani nyan tu?  En tot mijn opperste verbazing, stapt de chauffeur, terwijl wij bij het stoplicht staan, slipperloos, op zijn tenen lopend, uit de bus, pakt het bakje eten aan en komt tiptoënd op zijn blote voeten weer zitten. ‘Wat krijgen we nou, kan het nog gekker?’ dacht ik, helemaal van mijn stuk door dit staaltje verachting van de verkeersregels. Maar het kon blijkbaar nog veel gekker.

Komt er weer een auto langs en de chauffeur van die auto roept tegen de chauffeur van de bus: Ey mi man, Yu né knap bun!  Het duurde even voor ik doorhad dat de bus waarin ik zat, gewoon voor het stoplicht had geparkeerd, wachtend op passagiers. Het had werkelijk ook erg lang geduurd voor de bus opreed. Het komt ervan als je met open ogen zit te dromen. Ja, en ondanks alles is er toch altijd wat te lachen in dit land, want dit kan alleen in SU.

CV

En.. wat vond je van dit artikel?

-- Advertentie / POJ - 218001 --

1 REACTIE

1 Reactie
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

redactie tip

meer Column

meer Column nieuws »

meest gelezen

HomeColumnEr valt altijd nog wat te lachen in Suriname