Surinaamse mannen: macho, maar betrouwbaar

Categorie I Algemeen
4

Een meerderheid van de Surinaamse en Antilliaanse mannen vinden zichzelf wél goede vaders en betrouwbare partners, zo blijkt uit onderzoek van FORUM, instituut voor Multiculturele Vraagstukken. Ze zijn macho, maar wel betrouwbaar, is hun zelfbeeld.

Hoe zien Surinaamse en Antilliaanse mannen zichzelf? Hoe zien ze hun eigen maatschappelijke positie? Vinden ze zichzelf geïntegreerd? Speelt hun huidskleur een rol bij hun sociale contacten en het vinden van werk? Hebben ze last van bepaalde vooroordelen die er over hen bestaan? Rond deze vragen organiseerde FORUM, Instituut voor Multiculturele Vraagstukken, op 11 april in Amsterdam een symposium onder de titel ‘Zelfbeelden en sociale mobiliteit van Surinaamse en Antilliaanse mannen’. Op het symposium werden bovendien de conclusies gepresenteerd van het onderzoek met de bijna gelijkluidende titel.

Als het om de maatschappelijke positie van Surinaamse en Antilliaanse mannen gaat, wordt er vooral óver hen gesproken, door ánderen en zelden door henzelf, realiseerde medeorganisator Patty Gomes zich nadat ze vorig jaar samen met het Nationaal instituut Nederlands Slavernijverleden en Erfenis (NiNsee) een conferentie over de maatschappelijke positie van Surinaamse en Antilliaanse vrouwen had georganiseerd. Gomes – historicus en journalist – wilde nu de mannen eens aan het woord laten over zichzelf. In FORUM vond ze een samenwerkingspartner.

Voorafgaand aan dit symposium liet FORUM onder 446 Surinaamse en Antilliaanse mannen een representatieve enquête uitvoeren. Daarin kwamen vragen aan de orde over de invloeden die huidskleur heeft op onder meer werk en relaties. Andere vragen gingen over problemen of discriminatie die de mannen door hun huidskleur ondervinden.Tot slot is aandacht besteed aan het belang en de betekenis van Surinaamse en Antilliaanse organisaties.
De mannen is ook gevraagd hun huidskleur (donkerbruin/zwart; midden bruin; licht bruin, licht getint, blank) en etnische afkomst aan te geven, omdat dat bij sommige vragen een rol kan spelen, bij het uitgaan bijvoorbeeld.

Falende vader en vriend?

Ruim de helft van de geënquêteerden heeft wel eens discriminatie ervaren. Opvallend is echter dat problemen in de omgang met politie, de algemene politieke sfeer, de media en controles op Schiphol weinig worden genoemd. Een opmerkelijke uitkomst in het onderzoek is dat het idee dat Surinaamse en Antilliaanse mannen falen als vader niet door henzelf wordt onderschreven (75%). Dit vooroordeel wekt overigens ook de meeste ergernis onder de geënquêteerden (68%). Dat Surinaamse en Antilliaanse mannen onbetrouwbare partners zouden zijn voor de vrouwen, daarmee is maar liefst 87% van de mannen het oneens. 4 op de 10 Mannen erkennen echter dat ze voor blanke vrouwen meer moeite doen en dat ze meerdere partners hebben. In grote meerderheid ziet men zichzelf als macho’s.
Een meerderheid van de mannen vindt zichzelf goed geïntegreerd, maar geeft aan door de autochtone bevolking nog steeds als allochtoon te worden gezien. De meesten voelen zich wél in min of meerdere mate gewaardeerd door autochtone Nederlanders.

Black pride
Maar op de relatiemarkt legt een gekleurde huid je geen windeieren, vinden de geënquêteerde mannen. Surinaamse en Antilliaanse mannen zijn trots op hun huidskleur. Hoe donkerder van huidskleur, hoe trotser en zelfverzekerder ze zijn. Tegelijkertijd geldt: hoe donkerder, hoe meer problemen de mannen ervaren op niet-relationeel gebied. Bijvoorbeeld om een baan te krijgen of promotie te maken. Volgens een aanzienlijk deel van hen blijft een gekleurde huid hun carrièrekansen ongunstig beïnvloeden. En hoe kom je desondanks vooruit en word je succesvol?

Deze vraag stond centraal tijdens de discussie met de goed gevulde zaal en het panel. Het panel bestond uit succesvolle zwarte mannen als Martin Sitalsing, korpschef politie Twente, Carlo Hoop, musicus, Orville Breeveld, oprichter Vitamine V en 2 muziekbedrijven en Lesley Dragtenstein, advocaat. Succes delen, is volgens Breeveld de sleutel naar het hebben van succes: ‘Succesvolle personen in onze gemeenschap – en die zijn er genoeg – moeten aan de volgende generatie overdragen hoe ze hun succes hebben bereikt. We zijn zelf verantwoordelijk voor het succes van onze kinderen. Die slavernij hebben we niet overwonnen, dus daar moeten we niet meer over praten. Dat heeft geen zin. We moeten naar de toekomst kijken. En samenwerken. Ook buiten de eigen etnische groep. Vandaag hadden er bijvoorbeeld ook Turken en Marokkanen aanwezig moeten zijn. Het gaat niet om je etnische afkomst, het gaat om je kwaliteiten!’ Breeveld kreeg veel bijval uit de zaal.

Ook Tweede Kamerlid John Leerdam en Sitalsing wijzen op het belang van netwerkvorming als het gaat om het delen van succes en samenwerken. Leerdam is verontwaardigd over de ondergeschikte rol die Surinaamse en Antilliaanse organisaties blijken te vervullen onder de bevraagde Surinaamse en Antilliaanse mannen. Dat moet volgens hem veranderen, ‘als zwarte mannen willen dat er rekening met hen wordt gehouden’. Nog geen 10% van de Surinaamse en eenzelfde percentage van de Antilliaanse mannen is lid van een Surinaamse of Antilliaanse organisatie, laat het onderzoek zien.

Gouden tand in de mond

Volgens John Schuster, universitair docent aan de Faculteit Sociale Wetenschappen van de Vrije Universiteit (VU) en één van de inleiders op het symposium, is er voor een deel een mismatch tussen zwarte mannen en de arbeidsmarkt. Dit heeft onder meer met opleiding te maken.  Aan de andere kant, zegt Schuster, geven sommige van die mannen het ook wel vrij snel op, met als redenen: het lukt niet of de Hollanders willen me niet. Soms spelen zelfbeelden over mannelijkheid en de manier waarop mannen zich presenteren een rol, meent Schuster. Moet je bijvoorbeeld per se die gouden tanden in je mond?
Maar wat te ondernemen tegen niet te slechten barrières? Carlo Hoop noemt een voorbeeld uit zijn vakgebied: de grote, gevestigde orkesten, waar je als musicus alleen een plekje bemachtigt als je er een connectie hebt die jou die kans kan geven. Of ballerina’s van creoolse afkomst die door witte balletgezelschappen worden afgewezen, omdat hun lichaamsvormen niet voldoen aan de Europese standaard.

Sitalsing en Lesley Dragtenstein zien juist uitdaging in dit soort belemmeringen. Dragtenstein: ‘Obstakels zijn kansen. Als mensen niets in je zien, moet je juist bewijzen wat je waard bent. Ook de advocatuur is een gesloten wereld. Je moet door krijgen hoe het binnen dat systeem werkt en netwerken, ook onder witte advocaten. De uitdaging is vervolgens om je in het systeem te handhaven.’

Met Surinaamse mannen wordt bedoeld: creolen, Hindoestanen, Javanen, Chinezen en Europeanen afkomstig uit Suriname.


4 REACTIES

  1. Geen medelijden met Surinaamse en Antilliaanse mannen die klagen over racisme maar vervolgens wel meer moeite doen voor een blanke vrouw. Hoe bedoel je geinternaliseerd racisme?
    Wat een grap zeg.

  2. surinaamse vrouw accepyeerd veel meer van de Surinaamse man. een blanke vrouw niet. maar die mannen hebben toch bikna allemaal een buiten vrouw..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here