De nieuwe Romeinen

Eens bestond er een rijk dat ontsprong aan de Tiber en zo omvangrijk werd dat het gans het land dat aan de Middellandse Zee grenst omvatte. Het waren de dagen dat de milities van dit imperium nagenoeg onverslaanbaar bleken. Honderden jaren lang werden doorgaans de oorlogen in het voordeel beëindigd van deze bellicose politieke entiteit. Het opmerkelijke expansionistische succes van dit klassieke imperium heeft menig later imperium geïnspireerd. Zeker wat Europa betreft hebben mogendheden meer dan eens getracht in de voetsporen te treden van die stad gebouwd op zeven heuvels.

Het is maar de vraag of het Romeinse rijk wel kopje onder ging in 476; er blijken namelijk telkenmale nieuwe Romeinen op te duiken in de geschiedenis. Zo is het huidige Romeinse rijk gezeteld aan het andere eind van de Atlantische plas. Was eens op haar beurt slachtoffer van ideologische Romeinen, doch heeft het overleefd. Sterker nog, de voormalige prooi is nu zelf tot de geduchtigste jager op aard ontplooid. Heden ten dage rekent het de hele wereld tot het jachtveld.

Het Romeinse idee vatte ten noorden van de Rio Grande zo gezegd voor het eerst post met de Monroe doctrine. De heer James Monroe was dus een Amerikaanse president die in 1823 de vrijheid nam om te verklaren dat de Verenigde Staten de hoeder was van de overige onafhankelijke staten op het westelijk halfrond en niet meer zou toestaan dat welk Europees land dan ook aldaar nieuwe koloniën zou gaan vestigen. Klinkt op het eerste gehoor redelijk, maar waar het uiteindelijk op uitdraaide was dat de VS zelf het recht opeiste om al haar buren op het westelijk halfrond te exploiteren. Het bleek dus een kwestie van, om in de woorden van een bekende artiest uit de Bronx te spreken: “You was put here to protect us, but who protects us from you?”

Overigens, ondanks de stoere woorden van president Monroe nam het Britse imperium Latijns-Amerika gewoon over nadat Simon Bolivar militair geprevaleerd had. Een nieuwe variant: de Britten namen niet de jure de politieke macht over in de voormalige Spaanse koloniën begin 19e eeuw, neen, de economie kwam in Britse handen. Dus daarmee indirect ook de feitelijke politieke macht. Dat bleek uitermate lucratief te zijn: er hoefde nu geen kosten gemaakt te worden om een leger en bestuur ter plaatse in stand te houden.

Het was het moment dat Londen als het contemporaine Rome beschouwd kon worden. Het was het eerste en meest geïndustrialiseerde land ter wereld. Enige tijd kon geen van de concurrenten aan de industriële output van het eiland tippen. Tot grote voldoening van de plaatselijke elite. Echter, het Britse imperium bleef niet almachtig. Op het Europese vasteland kwam er serieuze economische oppositie aan stormen, om nog maar niets te zeggen over de ongekende economische spurt die, inderdaad, de Verenigde Staten van Noord-Amerika doormaakten na de burgeroorlog.

Uiteindelijk worden de woorden van Monroe dus toch kracht bijgezet in 1898. In dat jaar manifesteert Amerika zich voor de eerste maal als wereldmacht in de Spaans-Amerikaanse oorlog, nadat het in de decennia daarvoor genadeloos had afgerekend met de inheemse Amerikanen in de westelijke territoria, hetgeen dramatisch eindigde met de slachting bij Wounded Knee in 1890. Onder auspiciën van Theodore Roosevelt werd tussen 1897 en 1913 dan toch het Amerikaanse imperium gevestigd op de twee Amerikaanse continenten. Voor die gelegenheid rekte Teddy Roosevelt de strekking van de 'onschuldige' Monroe doctrine maar wat uit: Amerika zou nu niet alleen overal in de Amerika's aan de noodrem kunnen trekken ter bescherming van haar buren, doch het zou nu ook mogen ingrijpen mocht er wanbeleid gevoerd worden in een land op de Amerikaanse continenten. Tja, en wie bepaalt er wat wanbeleid is?

Amerika bedreef in Latijns-Amerika dus reeds vanaf 1898 neokolonialisme avant la lettre, in navolging van Groot-Brittannië. In ieder geval, aanvankelijk beperkten de VS zich dus tot het eigen westelijke halfrond, doch na de succesvol beëindigde 2e wereldoorlog werd de horizon spectaculair verbreed. Oftewel, vanaf dan wordt letterlijk de hele wereld het werkterrein van het contemporaine Romeinse rijk. Dat werd voor het eerst bemerkt met de afzetting van de Iraanse premier Mossadegh door de CIA, onder leiding van niemand minder dan Kermit Roosevelt; inderdaad kleinzoon van (onlangs publiekelijk toegegeven door president Obama!). Inmiddels is het aantal gedestabiliseerde en afgezette regeringen in alle mogelijke windstreken niet meer met handen en voeten te tellen. Inmiddels loopt zelfs het mondiale Amerikaanse imperium op haar laatste pootjes, maar het volgende imperium is al in de maak om haar op te volgen. Ik hoorde ze open en bloot praten over wereldregering op de 3e G20 in een jaar tijd. Die wereldregering was er natuurlijk al, doch nu mag het officieel bij het naampje genoemd worden. Let wel, Romeinen verfraaien slechts hun naam, nooit hun doelstellingen.




Beste bezoeker, graag horen wij jouw commentaar/mening op dit artikel. Hiervoor moet u ingelogd zijn zodat andere leden kunnen reageren op jouw mening.
 
 
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Nog geen lid? Klik hier om gratis lid te worden.