Voetbal en muziek. Hoe hemelsbreed verschillend het oerhollandse vissersdorp Volendam en het tropische Suriname ook mogen lijken, het schoppen tegen een bal en het temmen van noten zijn toch twee wereldschokkende zaken die de bewoners van beide geografische entiteiten in het gemeen iets speciaals mee hebben.
De roemruchte Volendamse muziekscene heeft verschillende (inter) nationaal erkende pop acts voortgebracht zoals The Cats en BZN, en op balgebied heeft de plaatselijk FC meer dan eens het mannetje gestaan tegen de polderlandse voetbal elite, om nog maar te zwijgen over de vele individuele voetballers die niet slechts binnen doch ook tot ver buiten de landsgrenzen naam en faam hebben gemaakt.
Op voetbaltechnisch gebied hadden Surinamers en Volendammers elkaar al langere tijd gevonden, zeker gezien de verschillende voetballers van Surinaamse komaf die in de loop der jaren het oranje shirt van de voetbaltrots van het palingdorp hebben gedragen, met als hoogtepunt de promotie naar het hoogste professionele niveau wat de Nederlanden betreft onder de bezielende leiding van een Surinaamse oefenmeester vorig kalenderjaar.
Doch wat herrijst er nu voor onze oren en ogen? Iets dat wel eens een revolutie in de Surinaamse popmuziek zou kunnen betekenen. Er zijn wel meer muziek acts met een Surinaamse achtergrond doorgebroken achter de duinen van de Noordzee, maar zover ik weet waren dat toch meestal mensen die reeds woonachtig waren in Nederland. Het is volgens mij nog niet zo frequent voorgekomen dat iemand rechtstreeks vanuit Suriname de top van de hitlijsten bestormt in Nederland. Maar wat helemaal de wereld op zijn kop is is dat het een in het sranang tongo gezongen nummer is, en alleen daarom reeds een enorme impact heeft. Ik wil nog niet zover gaan dat dit het definitieve failliet is van het slavenparadigma waarmee helaas nog zoveel Surinamers vergiftigd zijn, maar het zal zeker helpen er een behoorlijke deuk in te rammen.
Ik weet dat er in Suriname een hele strijd is gevoerd om het Surinaamse erfgoed te claimen. O.a. de taal die de Surinamers hebben ontwikkeld was tijdenlang taboe in de (hogere echelons van) de samenleving. De kolonisator vond dat het gebrabbel was (taki taki) en verre van de titel taal waardig was. Vandaar dat het ook van de scholen was verbannen en tevens uit menig huishouden waar men zogezegde middenklasse normen en waarden nastreefde. Dichters als Dobru hebben over deze opgelegde en geïnternaliseerde linguïstische onderdrukking poëtisch hun gevoelens geuit.
Echter, heden heeft één van de populairste zangers uit het land van de voormalige kolonisator verdienstelijk een liedje gezongen in het sranang tongo, samen met een jonge Surinaamse ster. Wie had dat gedacht? Voorgangers als Johnie Jordaan, Doe Maar, of André Hazes hebben daar volgens mij niet eens over gepiekerd. Jan Smit lijkt wat dat betreft tot in de letterlijke zin tot een ander epoch te behoren.
Het is echt nog niet zo lang geleden dat de beste Zwarte artiesten ter wereld zich behoorlijk moesten aanpassen aan hun potentiële witte publiek. Tot dik in de jaren '80 was dat helaas the case. De hip-hop scene veranderde die situaties: de witte toehoorders bleken zich juist aan te passen aan de rappers, zelfs als ze zich uitten in het (o.a. door Bill Cosby) zo verfoeide ebonics, of Black English, en deze trent blijkt zich tot in het Hollandse polderland voort te zetten.
Aan de andere kant, toch een kanttekeningetje; Volendam en Volendammers behoren natuurlijk niet tot de heiligen. Daar kwamen we achter na de recentste verkiezingen, waar naar voren kwam dat nergens te lande gemiddeld zoveel kiesgerechtigden de partij van haatzaaier Geert Wilders hadden aangekruisd met rood op het daarvoor bestemde formulier. Er zijn aanwijzingen dat ook onze grote vriend Smit neigt naar dergelijke sympathiën, aangezien hij er dringende voorkeur aangaf om samen met Wilders' (voormalig) concurrente Rita Verdonk te vertoeven op Vila Felderhof. Zo'n liedje zingen in het sranang lijdt wat dat betreft mooi de aandacht af van de negatieve xenofobische publiciteit die Volendam de laatste maanden heeft gegenereerd.
Ook het clipje gerelateerd aan het roosjesliedje van Damaru bevestigt helaas weer bepaalde racistische vooroordelen waarmee de Surinaamse gemeenschap al zolang geplaagd wordt: het heeft een ondeugende vibe. Niet zo ondeugend als als Damaru's idool 2Pac Amaru Shakur opwekte in het indertijd op MTV grijs gedraaide I get around., maar toch. .. Al met al, deze vraagtekens zijn als de kosten en baten van elkaar zijn afgevinkt toch ondergeschikt aan het grotere psychologische effect op Surinamers en Suriname. Laat het tuintje in het hart van Damaru daarom vooral op alle barbecues en stranden zo hard en zoveel mogelijk van de speakers galmen.
Beste bezoeker, graag horen wij jouw commentaar/mening op dit artikel. Hiervoor moet u ingelogd zijn zodat andere leden kunnen reageren op jouw mening.
Wachtwoord vergeten? Klik hier
Nog geen lid? Klik hier om gratis lid te worden.
Voetbal en muziek. Hoe hemelsbreed verschillend het oerhollandse vissersdorp Volendam en het tropische Suriname ook mogen lijken, het schoppen tegen een bal en het temmen van noten zijn toch twee wereldschokkende zaken die de bewoners van beide geografische entiteiten in het gemeen iets speciaals mee hebben. 
