Waar blijft het Michelle Obama effect?
 Eén argument van de Obama supporters dat ondanks de vele terechte kritiek op de aanstelling van de spraakmakende president enigszins stand hield was de symbolische waarde; alleen al het idee dat een Zwarte man—of beter gezegd Zwart gezin—ogenschijnlijk op de top van de wereld zit zou mensen van kleur over de ganze wereld een mentale boost van jewelste geven. Een injectie van de ultieme inspiratie: het zou eensgelijk toverdrank op Asterix en Obeliks op hen in kunnen werken. Ho, ho, ho, niet zo snel! Kon daar weer tegenin worden gebracht, wat nou als Obama een complete mislukking zal blijken te zijn en hij straks op een oneerbiedige wijze, omringd door schandalen en achtervolgd door wanbeleid afscheid moet gaan nemen van de Amerikaanse versie van het Catshuis? Hoe zullen al de die hard fans dan met betreffende vernedering om moeten gaan?
Ik zou mijn hart nu al vast kunnen houden. Maar goed, voorlopig zit de man nog fier dagelijks in dat ovale kantoortje. Hij doet letterlijk helemaal niets voor Zwarten (of het Amerikaanse volk in het algemeen) doch kan merkwaardig genoeg wel eindeloze bailouts verschaffen aan de financiële sector en oorlogen voeren in centraal Azië met een groter budget dan zijn verachte bellicose voorganger Bush jr. ooit gehad heeft, nota bene met meer Wall Street mensen (de lui die de crisis veroorzaakt hebben!) in zijn regering dan welke president ooit. Dit gaat volgens vele economen op een ramp uitlopen die we ons niet eens kunnen voorstellen. Laten we dat onderwerp voor deze maal maar eventjes rusten. We zijn nu even meer geïnteresseerd in het Obama effect, het Michelle Obama effect om exact te zijn.
Want toegegeven, Michelle Obama presenteert zich als een hele waardige first lady. Los van wat we verder op het beleid van haar man aan te merken hebben. Doch waarom zien we geen metamorfose in het algemene beeld dat er van de Zwarte vrouw heerst? De mainstream kende reeds o.a. Oprah Winfrey, Condie Rice en nu dus Michelle Obama. Nederland zelf maakte de laatste jaren vertrouwd met vrouwen als Hirsi Ali en Laetitia Griffith. Wedermaal, totaal los van wat we van hun politieke standpunten vinden, deze dames stralen toch een bepaalde waardigheid uit. Maar hebben zij het beeld dat er van de Zwarte vrouw heerst stevig een duw in de andere richting kunnen geven? Kijkend naar het gretige, selectieve enthousiasme waarmee de Vlaamse en Nederlandse elite het boek van Robert Vuijsje hebben omarmd niet. Blijkbaar snakte men er naar de vooroordelen weder bevestigd te zien.
Ook lijkt het er op dat het verdoemde woord #$@& extra vaak gebruikt wordt in de polderlandse media sinds president Obama en zijn echtgenote in het bekendste huis van Washington D.C. wonen. Natuurlijk kijken ze er doorgaans wel voor uit om Obama de #$@& president te noemen, maar ze hebben er wel steeds meer schik in #$@& te pas en te onpas in het nieuws te slingeren. En klagen mag niet, want racisme bestaat niet meer: een Zwarte man is toch immers president van het machtigste land ter wereld? Dat werd mij onlangs nog heel droog toegebeten door de witte houder van een boekhandel in de Bijlmer, toen ik de man de vraag stelde of hij wellicht interesse had een boek over Zwarte vrouwen als wetenschappers & uitvinders in zijn zaak uit te stallen. Vond hij grote onzin: de president van Amerika is zelfs Zwart, dus wat zeuren jullie nog met dit soort boeken? Geen sprake van!
Een grotere groep mensen dan gedacht vindt het blijkens nog immer verschrikkelijk Zwarte dames in mantelpakjes gestoken te zien die zich eloquent in het Nederlands, Engels, Frans, of noem op maar uiten. Ondanks Michelle Obama, of waarschijnlijk wel dankzij Michelle Obama. In zo'n presidentieel epoch wordt het als verfrissend ervaren als dat klassieke asociale koloniale beeld van de vrouw van kleur opnieuw van stal wordt gehaald. Oftewel het stilzwijgend gecreëerde idee dat Michelle Obama een rariteit is, een anachronistiche uitzondering, sust het ego wonderbaarlijk (en helaas spelen daar ook opportunistische Zwarte mensen op in door hun bijdrage aan de discussie te leveren vanaf de veranda van het huis om een manumissie in de wacht te slepen zoals we zagen).
Andersom lijkt Michelle Obama voorlopig inderdaad een placebo effect te hebben op bepaalde Zwarte vrouwen. Dat is dan weer positief. Voor zolang het sprookje mag duren althans. Mensen moeten toch eens gaan nadenken waarom de Dietslandse elite zo'n gat in de lucht sprong omdat er een boekje in omloop kwam dat koloniale vooroordelen ruiterlijk bevestigt. Waarom, als ook andere groepen in de mangel worden genomen in die roman, wordt daar in de pers nauwelijks aandacht aan besteed? Of is dit de uitwerking van het Michelle Obama effect? Had Michelle Obama wellicht een negatief placebo effect op de elite? En werd Vuijsje beloond voor het leveren van het medicijn tegen deze ziekte die tussen de oren zit? Net zoals Sylvester Stallone indertijd bewierookt werd in de VS omdat hij cinematisch afrekende met het succes van
Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 25 mei 2009
|
|
|
|
|
|
