Magische data in aankomst

De dag na kerstmis had de staat Israel onmiddelijk een 'cadeautje' in petto voor de bewoners van de Gaza strook. Honderden onschuldige burgers kunnen daar inmiddels (niet meer) over meepraten. Overal ter wereld verontwaardiging. 

Echter, soms is die verontwaardiging wel erg nadrukkelijk gericht op de Palestijnse zijde. Bijvoorbeeld de sympathie die premier Balkenende betuigde. Palestijnen hebben welliswaar slachtoffers gemaakt, maar een te verwaarlozen aantal in relatie tot de aantallen die gemaakt werden en worden door het Israelische leger. Nog maar te zwijgen van de onvoorwaardelijke adhesie van die geblondeerde meneer aan het hoofd van de exclusieve anti-Islam partij. 

Niks onmenselijks lijkt ons aller Geert vreemd, dus waren we ook niet verbaasd toen blondie openlijk dreigde landverraad te zullen gaan plegen. Ja toch? Dat deed mijnheer toch? Hij dreigde toch aan een buitenlands staatshoofd (Hugo Chavez) te gaan smeken grondgebied te gaan inpikken dat tot het Koninkrijk der Nederlanden behoort? Dat zou toch zijn eventuele wraak zijn mocht protegé Hero Brinkman, dankzij diens eigen wangedrag getoucheerd worden op Aruba? Of in paralelle fraseringen, eens te meer het bewijs dat deze verwilderaar van de samenleving minstens net zo staatsgevaarlijk is als de Islam die hij meent te moeten bekampen. Of weet ene persoon een beter label om iemand die oproept tot het gebruik van militair geweld jegens het Koninkrijk der Nederlanden te kenmerken? Wellicht parlementair terrorist? Blijkens houden zijn collega parlementariërs uit Nederland ook niet van parlementaire terroristen als het hen niet uitkomt, want ze hebben protegé Brinkman zonder pardon uit hun delegatie gekegeld.

Terrorisme

Over terrorisme gesproken, het terrorisme verhaaltje is een excuus tot stigmatisering dat de Nederlandse autoriteiten al honderden jaren ophangen, alhoewel in vocabulair dat in de tijdsgeest is geïntegreerd: in vroeger dagen werden (Surinaamse) vrijheidsstrijders reeds tot brandstichters gebrandmerkt. Tegenwoordig worden vrijheidsstrijders uitgescholden voor terroristen. Voordeel van het heden is dat door de mondiale massa media de wereld mee kan kijken en huiveren. Was in de tijd van Baron, Jolicourt en Boni wel anders. Toen kon Nederland naar hartelust bombarderen en moorden zonder last te hebben van de toenemende diplomatieke druk van de wereldgemeenschap. Dat zal het ziijn: Balkenende vindt het zielig voor Israel dat ze noodgedwongen hun dubieuse praktijken in de schijnwerpers moeten verrichten, terwijl Nederland gerievelijk de kat in het donker kon knijpen.

Grote consternatie dus, vooral in de Arabische wereld. Echter, de eerlijkheid gebiedt dat er toch zeker bij vermeld moet worden dat de Arabieren in deze eveneens boter op hun hoofd hebben. Hun verontwaardiging valt namelijk evident als selectief te bestempelen, want herinneren we ons het lawaai nog dat de Arabieren maakten toen de genocide in de Soedan zich begon af te tekenen? Neen, want de Arabieren produceerden toendertijd opvallend genoeg geen lawaai. De lucht om hun stem te verheffen reserveren ze zogezien exclusief voor hun broeders in Palestina. Dat ze hun nek uitsteken voor de Palestijnen is opzich oké, doch dubbele standaarden doen hun geloofwaardigheid geenszins goed. Net zoals juist de zionisten de Palestijnen bij uitstek hadden moeten begrijpen omdat zij ook jammerlijk in de mangel hebben gezeten ten tijde van nazi Duitsland.

Weer een ander element die de afgelopen dagen veel krediet heeft verspild bij de voorstanders van mensenrechten is de heilig verklaarde president-elect Barack Obama. Zijn lange stilzwijgen ten aanzien van de humanitaire ramp plaatsvindend in de Gaza strook heeft bij verschillende hardcore fans van de politicus met popster status toch voorzichtig wenkbrauwtjes doen fronzen. Mij verbaast het stilzwijgen van Obama helemaal niets; hij heeft immers de dag na zijn nominatie tot Democratisch kandidaat een lezing gegeven waarin hij toe gaf aan alle eisen van de zionisten en zwoor alles en dan ook alles te zullen doen wat in zijn macht ligt om de staat Israel te beschermen. Dat blijkt ook, want om zijn trouw aan het zionisme te bevestigen heeft hij in zijn kabinet verschillende zionisten opgenomen, chef van staven van Het Witte Huis Rahm Emmanuel voorop.

Het wordt in ieder geval spannend: de magische datum van 20 januari kom gestaag dichterbij. Waar ik vooral benieuwd naar ben is de aard en omvang van de crisis rond 20 januari waar Colin Powell ons reeds voor gewaarschuwd heeft. Wat voor caudeautje hebben Obama en de machten naast en boven hem voor ons in petto vlak nadat hij geïnaugureerd is? Toch geen Gaza strook inval in het kwadraat? Toch niet zo vlak na het vieren van de geboortedag van Martin Luther King? In ieder geval, Israel heeft ons al laten wennen aan het idee dat er vlak na een feestdag een ramp uitbreekt. 

Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 12 - Januari 2009