Hip-hop in de politiek

De burgemeester van Detroit belde Eminem op in zomer 2003 om het rap fenomeen over te halen één of liefst meerdere shows te doen in Detroit. De bekende rapper uit Detroit had namelijk besloten het betreffende jaar geen landelijke tournee te doen. Maar burgemeester Kwamé Kilpatrick was het daar niet helemaal mee eens, hij vond dat Eminem Detroit iets verschuldigd was: “Maar wat dacht je van Detroit, wat dacht je van de stad die jou op de kaart heeft gezet?”, “Voor u en de stad”, replieerde Eminem, “zal ik er zelfs twee [concerten] geven.” En toen was het video skitje over dat de 90.000 concertbezoekers zagen op respectievelijk 12 en 13 juli 2003, en konden de concerten die bezoekers uit heel Amerika of zelfs de hele wereld hadden getrokken beginnen; Eminem geïntroduceerd door niemand minder dan Kwamé Kilpatrick; de man die wel de eerste hip-hop burgemeester van Amerika is genoemd.

Overigens, de carrière van Kilpatrick nam later een dramatische wending, doch hij was desalniettemin de eerste 'hip-hop burgemeester' van een grote stad in de VS. Naast Kilpatrick zagen we ook al hip-hop activiste Rosa Clemente als running mate van presidentskandidate voor de Green Party Cynthia McKinney fungeren. Hetgeen wellicht een eerste teken is van een weg die volgens hip-hop legende KRS ONE uiteindelijk daadwerkelijk tot het Witte Huis gaat leiden. 

Hip-hop gaat dus steeds meer in de politiek, waar de politiek en hip-hop elkaar in historisch opzicht vaak slecht lagen. Zo had toenmalig rapkoning Melle Mel een liedje gemaakt ter ondersteuning van de verkiezingscampagne van Jesse Jackson van 1984, doch tot teleurstelling van Melle Mel, of eigenlijk van de hip-hop scene in zijn algemeenheid, negeerde Jackson deze ode aan zijn persoon volledig. In 1989 ging gouverneur van Florida Bob Martinez ertoe over om eigenaars van platenzaken te laten arresteren die het album Nasty as they wanna be van de 2Live Crew verkochten. Vice president Dan Quayle ging in 1992 zelfs zover om te debiteren dat “deze muzieksoort geen plaats heeft in de samenleving”, en zei Bill Clinton dat Sister Souljah een racist was te vergelijken met ex-KKK lid David Duke. 

Echter, niet alleen hip-hop's relatie met de politiek in het algemeen was vaak belabberd, ook de relatie met “grote mensen Zwarte Amerika”. Want weer terugkomend op Jesse Jackson's negatie van Melle Mel, dit deed hij waarschijnlijk omdat veel oudere Zwarte mensen totaal niet van rap muziek hielden. Ze vonden het herrie, en waren als groep eigenlijk vanaf het prille begon de grootste vijanden van hip-hop. Met uitzondering van een aantal Zwarte nationalisten zoals Louis Farrakhan en zijn Nation of Islam heeft grote mensen Zwart Amerika hip-hop en haar artiesten jarenlang met veel dedain bejegend. Sterker nog, dat doet het eigenlijk nog immer. Dat gold overigens ook jarenlang in het bijzonder zelfs voor Zwarte A & R mensen en excecutives bij grote platenlabels. Desalniettemin, een aantal geslepen joodse zakenlieden gingen op een commercieel rationele manier naar hip-hop kijken: hip-hop kon wel of geen muziek zijn, daar kon je over discussiëren, maar waar het om ging was dat er blijkbaar een grote markt voor was, dus gingen ze er tijd en geld in investeren. En de rest is geschiedenis. 

Wat Nederland betreft is de relatie tussen de plaatselijke hip-hop scene en de politiek ook niet altijd over rozen gegaan, doch tot grote verbijstering van velen leek er enekele jaren geleden zoiets als een liefdesrelatatie te bestaan tussen beide grootheden. Zo zagen we Ali B de koningin en Maxima kussen en boks geven plus in tv programma's keuvelen met premier Balkenende. Tevens zagen we burgemeesters en ministers transformeren tot rap artiesten. Dat waren zaken die een aantal jaren eerder ondenkbaar waren, maar ineens ontpopte daar die onwaarschijnlijke romance.

Ondertussen is de relatie tussen de Nederlandse politiek en hip-hop weer zeer bekoeld. Tenminste, tot zover we ons vergrootglas beperken tot Amsterdam Zuidoost. Daar zaten de laatste paar maanden beide congruenties elkaar weder als vanouds in de haren. In ieder geval, al deze commotie lijkt tot een nieuwe politieke partij geleid te hebben. De boze jongeren voelden zich niet meer vertegenwoordigd door de plaatselijke plotitici. Hence een eigen politieke partij. Ben benieuwd hoe ze zich gaan weren in die slangenkuil. Volgens mij is dat nooit eerder gebeurd, mensen die vanuit een hip-hop insteek een politieke partij op poten zetten. Voordeel kan zijn dat ze meer jongeren dan gewoon naar de stembus gaan weten te lokken. Het lijkt me eerlijk gezegd wel moeilijk om een poot aan de grond te krijgen. Aan de andere kant, je weet natuurlijk nooit hoe een koe een haas vangt, en wellicht gaat er in Amsterdam Zuidoost gebeuren wat eerder reeds in Detroit heeft plaats gevonden: een hip-hop burgemeester [stadsdeelvoorzitter] aan het roer...Hopelijk gaat die man of vrouw eenmaal aan het roer zijnde zich niet gedragen eensgelijk een gangsta rapper zoals Kwamé Kilpatrick helaas wel deed.