De opkomst en ondergang van Dirk

Die Dirk Scheringa vond ik al langere tijd een opmerkelijk persoon. Maakt zo maar de American dream waar in de Westfriese polder. Als je niet beter wist zou je gaan denken dat een gewiekste kinderboekenschrijver zijn biografie met succes vanuit de welbekende dikke duim met de speekselklieren naar het document had getransplanteerd. Maar het schijnt allemaal te kloppen: scholier die aanvankelijk na drie jaar de middelbare school voor gezien houdt, later als jongvolwassene toch diender wordt en uiteindelijk na wat cursusjes in de avonduren het weet te schoppen tot tycoon. Doch uitgerekend tijdens de kinderboekenweek lijkt het er heel sterk op dat deze jongensdroom overtreffende carrière ontkroond is.

Ironisch genoeg was het nog maar kort geleden dat Dirk op het toppunt van zijn status, invloed en macht stond: waar de traditionele banken omvielen eensgelijk domino stenen, bleef Dirk's bank schijnbaar als een huis overeind staan. Daarnaast klaarde zijn voetbalclub het huzarenstukje om in de Nederlandse voetbalcompetitie de eeuwig durende hegemonie van de gebruikelijke topclubs te doorbreken. Dirk had zijn eigen museum. Dirk had zijn eigen vliegtuig. Dirk had landgoederen. Dirk was zo hot dat het pijn deed (bij de gevestigde elite). Dirk nam voormalige kopstukken uit de politiek in dienst. De pers begon aan Dirk te vragen hoe de kredietcrisis op moest worden gelost. Want simpele Dirk uit de provincie deed en wist blijkbaar iets wat bankiers van naam en faam niet konden of geen weet van hadden. Hoe anders viel te verklaren dat het imperium Dirk fier overeind bleef staan waar de concurrentie schipbreuk had geleden?

Ineens barstte de luchtballon. Het imperium Dirk, dat naast de DSB Bank uit zoveel als vijftig bedrijven bestond (verzekeraars, vastgoed, veestapel, drukkerij, voetbalclub AZ, etc.). Maar uiteindelijk waren al die bedrijven afhankelijk van de DSB Bank. Ineens kwam in het openbaar dat die beroemde DSB Bank een semi-criminele onderneming is. De bank van de bekendste bankier van Nederland blijkt zo gulzig als 80-90% provisie te vragen op de dure koopsommen. De minister van Financiën verklaart desgevraagd het idioot te vinden dat banken in Nederland dergelijke provisies durven vragen.

Dirk moest net weer vallen in de week dat wereldkundig werd dat de bonussen op Wall Street dit jaar waarschijnlijk alweer hoger uitvallen dan ooit tevoren; zo'n 140 miljard dollar. De mega banken zijn ineens weer zeer winstgevend. Hetgeen inhoudt dat ze wedermaal vuistdiep in de derivaten zitten. Anders kun je niet van het ene op het andere moment van die onwaarschijnlijke winsten binnenschansen. Anders gezegd, het is een kwestie van tijd voordat dit casino bankieren opnieuw inelkaar gaat donderen. Dus de belastingbetaler kan zich er beter maar mentaal op gaan vorbereiden dat hij tot zijn 87e door moet gaan werken, want hoe anders gaat de volgende bailout gefinancieerd moeten worden voor de too big to fail?

Waarom is er niet onmiddelijk wetgeving gemaakt na het grote internationale banken debacle om te voorkomen dat banken te groot worden? Want als het bailout argument van too big to fail waarachtig is, dan doe je er als overheid toch alles aan om te voorkomen dat banken ooit nog te groot worden? In ieder geval, los van de wanpraktijken die ongetwijfeld door Dirk zijn gepleegd, blijkt hieruit mijns insziens toch dat Dirk als parvenu uit de Westfriese polder niet tot de incrowd van de Nederlandse financieerders elite is geïnaugureerd.

Dirk had nog wel zo zijn best gedaan om allerlei politieke kopstukken van de VVD toe te laten tot het bestuur en toezicht van zijn imperium, zols Gerrit Zalm, Ed Nijpels, Robin Linschoten en last but not least Frank de Grave. In theorie lijk jij dan acceptatie te kopen bij de gevestigde elite. Misschien is hij ook om die reden zelfs enige tijd gedoogd. Uiteindelijk pakte het anders uit. Er volgde een fall out met Frank de Grave. De heer de Grave kreeg resoluut de deur gewezen. Doch had Dirk niet zelf vooraf kunnen bedenken dat de Grave wraak zou gaan nemen door Dirk's geheimen door te spelen aan DNB? Dat ontslag van de Grave was toch wel de fatale tactische fout van Dirk.

Toen Dirk eenmaal aangeschoten gedemoniseerd wild was kwam daar nog eens Pieter Lakerman overheen die de ogenschijnlijke genadeslag toedeelde door ronduit op de nationale tv de mensen op te roepen hun geld weg te halen bij Dirk. Echter, toen bekend werd dat niet alleen Dirk Scheringa absurd hoge provisies vraagt, doch dat het eerder schering en inslag is, plaatste dat de demonisering van Dirk weer in een heel ander licht. Dirk blijft gewoon hartstikke fout, maar blijkbaar is hij net zo fout als andere banken. Zijn voornaamste fout lijkt te zijn dat hij als boer uit de polder toch gefaald heeft door te breken tot de inner circle van de Nederlandse oligarchie. Want dan had Wouter waarschijnlijk zijn portefeuille wel getrokken ten koste van de belastingbetaler. DSB kon nu tevens mooi dienen om het imago van bailout minister Wouter wat op te krikken door aan het electoraat te wijzen dat hij foute bankiers keihard laat vallen.