The cops don't know what to do, because my dope breaks thru /No matter what they do, my stuff gets to you/ Kickin' on the Boulevard, my tempo's hyped and hard/ I don't ask, the ICE just bogards/ Zo rapte één van de grondleggers van de gangsterrap Ice T eens in het nummer I am your pusher. De stuff waaraan hij refeerde was natuurlijk niet echte harddrugs maar de muziek die hij maakte, die zo geweldig zou zijn dat mensen eraan verslaafd raakten, tot groot ongenoegen van de politie die zich er geen raad mee wist. Dit alles anticipeerde de man dus lang voordat Amsterdams' korpschef Welten suggereerde dat rap en hip-hop inderdaad 'verboden' moet worden omdat het mensen in met name Zuidoost aan zou zetten tot geweld.

Tja, één van de codes in de hip-hop scene zou zijn dat je niet van de politie houdt: geen enkele hip-hopper houdt van de politie leerden we van KRS ONE, dus de reactie op Welten was te voorspellen. Belangrijker nog, ondanks dat de eerlijkheid gebiedt te vermelden dat Welten niet eens helemaal ongelijk heeft maakt hij de fout om de rap industrie en de hip-hop cultuur op één hoop te mieteren. Ik meende namelijk dat er een essentieel verschil was tussen de hip-hop cultuur en de rap industrie. Oftewel, de rap industrie zou dus dat deel van de hip-hop cultuur zijn dat door de witte muziek industrie is opgekocht en vervolgens naar de inzichten die opgedaan waren na grondig marketing onderzoek hebben geconsolideerd en schaamteloos geëxploiteerd.

Damned, wat ik weet is dat er juist vanuit de hip-hop cultuur immer veel kritiek is geweest op die gangsterrap. De straatbende cultuur van New York is relatief marginaal gebleven in vergelijking met die van steden als L.A. en Chicago, en hip-hop had heel veel te maken met deze ontwikkeling. Daarom waren veel van de cats uit New York not amused toen de straatbende cultuur begon te worden verheerlijkt door bepaalde gasten van de West Coast.

Hip-hop nam de wereld bij storm in de 2e helft van de jaren '80. Het werd toendertijd veelal verkocht door onafhankelijke labels, die vaak ook in handen waren van Zwarten. Haalden opvallend goede verkoopcijfers. Dat werd met lede ogen aangezien door de majors. Bovenal veroorzaakte het zelfs voor een revolutie van de geest onder Zwarte jongeren zoals niet eerder aanschouwd was sinds de jaren '60.

Zoals gezegd heeft de hip-hop cultuur mede de bijl gelegd aan de New Yorkse straatbende cultuur. Eind jaren '80 was New York reeds zo'n 15 tot 20 jaar verwijderd van echte straatbende activiteit (althans, vergeleken met L.A.). Doch in 1994 waren er ineens Bloods en Crips in Brooklyn, wiens avonturen verheerlijkt werden door gangsterrappers uit L.A. Een hele reeks rappers (van binnen en buiten New York) die de geschiedenis en cultuur van hip-hop respecteerden hebben tegen deze toen opkomende gangsterrap geageerd, zoals Tim Dog, Common, KRS ONE, Gang Starr, Public Enemy, Queen Latifah, en nog vele anderen.

Echter, vanaf begin jaren '90 begonnen de major labels de succesvolle onafhankelijke hip-hop labels op te kopen. Rapmuziek ging meer dan voordien verkracht worden in het belang van de winstcijfers; marketing onderzoek had uitgewezen dat met name pubers naar gangsta rap luisterden en dat dezen het vooral aantrekkelijk vonden vanwege het gevloek en gescheld (pubers rebelleren tegen ouders en lerareren; ze houden van vloeken schelden!) en de manier hoe die gangsta rappers in hun songteksten met vrouwen omgaan. Zo kreeg commerciële rap plots een heel ander karakter: werd commerciële rap voordien geassocieerd met zoetsappige disco en r&b deuntjes, ging het nu ineens de droomwereld van rebelse pubers uitbeelden. De vraag is dus toch wel een beetje of bepaalde rappers in Nederland nu de essentie van de oorspronkelijke hip-hop cultuur hebben verinnerlijkt of dat ze op de bandwagon van de Amerikaanse rap industrie zijn gejumpt.

De hip-hop cultuur was zo langzamerhand op sterven na dood terwijl de rap industrie uitgroeide tot een miljarden industrie, waarvan Zwarte mensen er slechts miljoenen van in hun zak staken. Talloze talentvolle artiesten werd in opdracht van de grote platenbazen—vaak tegen hun zin – een gangsta of hooker image aangemeten. Want dat zou beter verkopen. Keep it real! Is een bekend mantra, nou, aan de rap industrie is al lange tijd heel weinig echt. Een heel goed voorbeeld is die rapper Ricky Ross (vernoemd dus naar de legendarische peetvader aller crackdealers), die voordat hij gangsta rap platen maakte nota bene gevangenbewaarder was...

Als de Crips en de Bloods over de hele wereld opduiken (zelfs in Nederland), samen met de kledingstijl van de straatbende cultuur van L.A., blijkbaar in het spoor van de gangsterrap, dan lijkt me dat de rap industrie wel degelijk bepaalde puberale jongeren inspireert. Dat hoeft nog niets te betekenen, doch in combinatie met een bepaalde lokale sociale voedingsbodem kan het volgens mij best bijdragen aan gewelddadig gedrag bij bepaalde jongeren. Doch aan de andere kant, als ik puber was geweest en ik mocht “van de politie” niet naar rapmuziek luisteren dan zou het juist extra spannend worden om het wel te gaan doen. Net zoals die stickertjes met daarop: “parental advisory explicit content” gigantisch veel gedaan heeft voor de populariteit van gangsterrap. Welten heeft de rap industrie dus een uitstekende dienst bewezen.