De erfenis van the king of pop (2)
 Werkelijk, Michael Jackson is ook posthumus bad! Zoals in de lijn der verwachting lag blijft de hype rond wijlen Michael Jackson aanhouden. Op alle mogelijke media consisteert men met uitgebreid uitpakken over the king of pop. Zelden was de massa zo ontdaan vanwege het heengaan van een idool; het doet denken aan de massa hysterie die ontstond na het overlijden van prinses Diana.
Dat Michael Jackson the king of pop werd kan als men de geschiedenis van de popmuziek begluurt ergens wel opgevat worden als een vorm van gerechtigheid. Zogenaamde rock & roll muziek was gecreëerd door Zwarte artiesten. Doch toen the powers that be er tot hun grote ontzetting achter kwamen dat witte teenagers deze r&b die een andere naam had gekregen erg gezellig vonden en dat ze dus Zwarte artiesten gingen idoliseren, moest er haast wel een Elvis Presley komen. If you can't beat them join them; als witte jongeren dan toch naar jungle muziek gaan luisteren, tja, zorg dan in ieder geval dat je een Tarzan creëert die als koning van de jungle kan dienen. Hence Elvis Presley the king of rock & roll en niet Chuck Berry of Little Richard.
Uiteindelijk werd een Zwarte man dus toch king of pop music. Juist in een epoch dat Zwarte muziek steeds meer vereenzelvigd werd met pulp. Zwarte artiesten overspoelden namelijk de markt met disco eind jaren '70, en dat was volgens de mensen die claimden hoger geleerd te zijn in de muze een minderwaardige uiting van muzikaliteit. Er werd blijkbaar naar hen geluisterd, want het disco koninkrijk ging rapide weer ten onder. De hitparades werden begin jaren '80 ineens weer gedomineerd door witte rockartiesten. Totdat MJ zichzelf heruitvond en de lat kwa zang, dans en videoclips op een nieuwe hoogte legde.
Op een zakelijk vlak was Michael Jackson eveneens baanbrekend: waren tot dan Zwarte artiesten meer dan eens geëxploiteerd door witte zakenlieden, Michael draaide de zaken om door de rechten te kopen van het oeuvre van niemand minder dan de grootste popgroep ooit, de Beatles. Tot groot ongenoegen overigens van zijn vriend Paul McCarthy.
Ook op een andere manier heeft Jackson jarenlang anderen hun commercieel succes gefrustreerd: de daaropvolgende jaren waren a&r mensen die Zwarte artiesten scouten eigenlijk alleen op zoek naar de nieuwe Michael Jackson (of Prince), mede daardoor werden tijdenlang bepaalde ontwikkelingen in de getto's van New York door hen bewust over het hoofd gezien. Dat slap gerijmel en gekras met platen was absoluut geen muziek, ander onderwerp! Wellicht maar beter ook, want achteraf weten we dat commerciële hip-hop vaak niet de beste hip-hop is. Daarnaast waren hip-hop producers indertijd eigenlijk nog aan het uitvogelen hoe je precies een goede hip-hop plaat maakt. Ze hebben jarenlang moeten zoeken naar de steen der wijze...
On the flip side was Michael Jackson natuurlijk ook de tegenpool van de Black Arts movement van eind jaren '60 begin jaren '70. Waar de artiesten van de Black Arts movement hun best deden Afrikaanse Amerikanen een gevoel van trots bij te brengen o.a. door hen ervan te overtuigen dat hun huidkleur, hun haar, en hun gelaatstrekken wel degelijk esthetisch verantwoord waren, sloeg Michael dat devies totaal in de wind en deed er letterlijk alles aan om maar zoveel mogelijk fysieke gelijkenissen te kunnen tonen met de voormalige slavenmeester. Was toch wel heel jammer dat uitgerekend zo'n extreem beroemd persoon ons wat dat betreft zo'n twijfelachtig voorbeeld verschafte. Excuses over een vermeende huidziekte hebben we ook gehoord, maar dat roept weer de vraag op waarom hij zijn gezicht ter compensatie door de visagiste desalniettemin met lichtkleurige crême moest laten insmeren en niet met bruine crême. Dat zou toch veel natuurlijker hebben gestaan?
Dan de kinderwereld waarin Michael altijd is blijven leven. Dat zou gekomen zijn door zijn Spartaanse jeugd. Zou in theorie kunnen. Aan de andere kant, er zijn toch talloze kindjes van jongs af aan Spartaans groot gebracht om muziek danwel sportsterren van ze te maken? Waarom is dat eeuwige infantiele gedrag dan niet universeel onder hen? Waarom hebben bijvoorbeeld zijn broers en zusters (tot zover ik het kan controleren) die eensgelijk met de mattenklopper zijn opgevoed door Joe geen last van die 'eeuwige jeugd'?
Zou het niet zo kunnen zijn dat Michael Jackson de king of pop is geworden juist omdat hij tot in het extreme in het sprookje geloofde dat hij de king of pop zou worden? Net zoals hij daadwerkelijk heilig geloofde dat hij Peter Pan was? Zo zijn er meer mensen die tot in het waanzinnige in mythes geloofden, en juist mede door dat rotsvaste geloof in die mythes die mythes letterlijk tot leven hebben kunnen brengen (zo wilde Alexander de grote slechts zijn idool Archilles imiteren). Dus wellicht is MJ zowel profiteur als slachtoffer van de sprookjeswereld waarin hij leefde. Dat zou hem dan mede hebben gemaakt als hebben gebroken. Ondertussen wordt hij opgebaard in een glazen doodskist zoals Sneeuwwitje...
Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 04- Juli 2009
|
|
|
|
|
|
