De erfenis van the king of pop
 Als iemand behorende tot de koninklijke familie heengaat dan staat gans de natie op zijn kop. Dat hebben wij hier in de Nederlanden de afgelopen jaren verscheidene malen aan den lijve ondervonden. Wereldnieuws krijgt dan plots een ander soort van invulling. Oftewel, nieuws is er dan nog wel, alleen de wereld eigenlijk niet meer. De wereld als zodanig wordt eventjes gemarginaliseerd. Want for the time being moeten alle heldendaden van de wijlen koninklijke hoogheid breed uitgemeten worden in de nieuwspapieren, tijdschriften, de beeldbuis, internet of wat er ook verder voor kanalen zijn die nieuwswaardigheden plegen te verspreiden.
Helaas is het weder zo laat. Er is opnieuw een koning gestorven. Deze maal niemand minder dan the king of pop music Michael Jackson. Op het toppunt van zijn macht was hij nagenoeg ongenaakbaar kwa dans, zang, lyrics en video clips, dat moet gezegd, doch de laatste jaren letterlijk en figuurlijk zichtbaar aan het aftakelen.
De koning kwam begin jaren '80 aan de macht middels een succesvolle revolutie in de popmuziek, na eerder als bambino reeds triomfen te hebben geboekt met zijn broers. Allereerst verbijsterde hij de concurrentie in het bijzonder en de wereld in het algemeen met zijn spectaculaire nieuwe dansstijl op Motown 25 in 1983, alwaar hij het verleden met de toekomst samensmolt; het atletisme van Jacky Wilson, de Camel walk van James Brown, de glitter van Diana Ross gecombineerd met bewegingen die geïnspireerd waren op hetgeen de stoere jongens van de straat-- de lockers en poppers uit Californië en de b-boys uit New York --hadden geschapen.
“The revolution will not be televised!” riep Gill Scott Heron eens uit, maar zover het Michael Jackson's revolutie in de popmuziek betrof ging dat niet op. Want ook op de muziektelevisie heeft uitgerekend de heer Jackson een revolutionaire omwenteling bewerkstelligd. Het valt nu wellicht nauwelijks meer voor te stellen, maar in den beginne waren Zwarten op MTV net zo'n zeldzaamheid als op het (ijs) hockey veld. Zelfs het tamste popliedje van een Zwarte artiest kreeg geen kans. MTV had als excuus dat het in rockmuziek was gespecialiseerd, maar vreemd genoeg hadden ze er eveneens geen problemen mee r&b of reggae nummers airplay te geven als het afkomstig was van witte artiesten. Echter, toen Michael Jackson's platenmaatschappij Epic dreigde met haar ganze portfolio MTV te gaan boycotten koos MTV eieren voor haar geld en bracht MJ op de beeldbuis. Hiermee was de deur geopend voor verschillende andere Zwarte artiesten die een crossover wensten te maken naar het mainstream witte publiek in het epoch van de kleurentelevisie zoals Prince, Lionell Ritchie en Witney Houston, maar later ging ook de deur open voor hip-hop en de nieuwste generatie r&b.
Er kan met rechtvaardiging gesproken worden dat Michael Jackson voor een waterscheiding gezorgd heeft in de geschiedenis van de viedeoclip! De klassieke video's Billy Jean, Beat it en bovenal Thriller luidden evident een nieuw tijdperk in; het maken van een videoclip was een kunstvorm opzich geworden. Daarnaast zou de promotie van muziek middels de televisie nimmer meer hetzelfde zijn. Overigens, een revolutionaire videoclip van geheel andere aard was weer Remember the Time, waarin de klassieke Egyptenaren voor de eerste keer in de geschiedenis van de film etnisch correct werden afgebeeld (Hollywood beeldden de Egyptenaen al 70 jaar uit met witte acteurs). Helaas miste de massa de onderliggende boodschap. Doch het was een bold statement. Net zoals de tekst van een nummer als They don't care about us opvallend radicaal was voor een mainstream artiest; luister maar eens goed naar de woorden, die zijn zo ongezouten dat ze bijna niet zouden misstaan op een Public Enemy album!
Na de geslaagde revolutie was Jackson's roem universeel: praktisch een ieder behoorde tot zijn schare fans. The king of pop zou tot op heden (deels samen met zijn broers) zoveel als 750.000.000 platen verkopen. Met als huzarenstukje natuurlijk Thriller waarvan liefst 108.000.000 eenheden de toonbank over werden verplaatst, waarmee het de beste verkochte geluidsdrager ooit is. Het is bovendien de kwestie of die commerciële mijlpaal ooit overtroffen gaat worden.
Aan de andere kant, de koning van de popmuziek werd helaas eveneens het symbool van racistische zelfhaat; hij wrong zich in de bizarste Tarzanbochten om maar wit te kunnen worden. Vooral diens neus moest het daarbij verschrikkelijk ontgelden. Zijn decennia lange zoektocht naar dat koloniale schoonheidsideaal heeft hem inderdaad witter gemaakt doch volgens het algemene sentiment beslist niet schoner. Want Michael Jackson was net zo goed Wack Jacko; Dr. Jeckyll en Mr. Hyde. Anyway, niemand zou waarschijnlijk durven de genialiteit van de artiest Michael Jackson ter discussie te stellen. Laten we het daar voor deze keer dan maar bij laten. Koning van de pop, ruste in vrede!
Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 30 - Juli 2009
|
|
|
|
|
|
