De schutkleur van de macht
 Vroeger was het makkelijk; dat de macht in de wereld een kleur had wist iedereen wel en dat kon eigenlijk door geen enkel schander persoon met droge ogen ontkend worden. De feiten lagen er nu eenmaal zeer dik bovenop; de president van de VS was een witte man, de koningin van Groot-Brittannië was een witte vrouw, de koningin van Nederland was een witte vrouw, de CEO's van de grootste ondernemingen ter wereld waren allen wit, en zo konden we heel de dag doorgaan met enumereren. Of die situatie ideaal was is weer een totaal ander genre van discussie, doch het was in ieder geval duidelijk.
Zo was er synchroon een tijd dat het gros der Zwarte politici in beginsel hun nek uitstaken voor de verworpenen der aarde. Tenminste, op papier. We zouden zo mogelijk kunnen redetwisten of ze allemaal taktisch wel zo effectief waren of evenveel moed ten toneel spreidden, of dat hun vermeende nobele pretenties allen wel tot de waarachtigen te rekenen waren, doch hun officiële uitgangspunt was doorgaans toch dat ze opkwamen voor melanine-rijke mensen of in ruimere zin voor hen die eens met veel dedain het gepeupel werden genoemd door de gevestigde oligarchie. Zeker wat betreft de Zwarte politici gezeteld in de VS was dat het geval.
Het tijdperk dat Zwarte mensen die zich met de wetgeving wensen te bemoeien hun hart op de juiste plaats hadden voor de gemeenschap van kleur lijkt echter in TGV tempo voor onze ogen te evaporeren. Zwarte politici zijn steeds meer uitsluitend Zwart kwa kleur en in steeds mindere mate kwa doelstellingen. Het proces was natuurlijk reeds enige tijd gaande, maar heeft recentelijk evident aan populariteit en legitimiteit gewonnen.
Eens waren er in Zwart Amerika politici als congresman Adam Clayton Powell. Deze man werd zelfs door contemporain Nation of Islam leider Elijah Muhammed ten zeerste geprezen in zijn boek Message to the Black Man voor zijn verdiensten voor Zwarte mensen. Dat wil wat zeggen. Later kreeg je een reeks Zwarte politici die hun sporen hadden verdiend in de burgerrechten beweging en vaak ook vanuit die insteek de politiek benaderden. Wedermaal, los van de vraag of ze allemaal wel even succesvol waren.
Doch wat zijn de huidige ontwikkelingen? In het voetspoor van het fenomeen dat wel de hoogste vorm van neokolonialisme is genoemd lijkt een hele generatie politici op het punt van doorbreken te staan die in inderdaad Zwart is kwa huidkleur, maar verder precies dat soort beleid wil gaan voeren dat ten voordele is van de plutocratie. Het betreffende proces was zeker reeds gaande, desalniettemin ziet het er toch naar uit dat de facelift van het Amerikaans imperialisme ook elders in de politiek in de volgende versnelling is gezet. Wereldwijd zelfs zo doet vermoeden.
De vraag blijft, is het vooruitgang als het aantal Zwarte politici toeneemt, ongeacht hun politieke doelstellingen, of moeten we Zwarte politici eveneens cijfers toekennen voor hun programma's? Oftewel, moeten we verkiezingen zien als een vorm van idols en blind een kandidaat onze fiat geven vanwege etnische solidariteit, ondanks dat betreffenden in politiek opzicht in het geheel geen affiniteit hebben met Zwarte mensen? Als het aan personen als congresman Artur Davis en Thurbert Baker ligt wel. Worden als het aan henzelf ligt de volgende gouverneurs van respectievelijk Alabama en Georgia. Hebben afdoende bewezen dat zij plutocratische belangen hoog in het vaandel hebben gehesen.
In Nederland was er eerder al mevrouw Remak, Jao Varela, Hirsi Ali en tegenwoordig ook nog altijd laetitia Griffith. Maar ik zou ook de heer Aboutaleb niet vergeten die openlijk nazi theoriën kan propageren (Antillianen zijn crimineel vanwege laag i.q.) en ermee weg komen. Kan allemaal blijkbaar als je de macht een facelift geeft.
Elders in Europa, in de laars, rijst de ster van een mevrouw die bekend is onder de naam Sandy Cane. Heeft een Afrikaans-Amerikaanse vader en een Italiaanse moeder. Is een promente van de controversiële rechtse partij Liga Norte, welke grotere autonomie wil voor het rijke Noord-Italië en de drijvende kracht is achter een keiharde aanpak van illegale immigranten, waaronder behoorlijk veel Afrikanen zitten. Dit lijkt dus de nieuwe trent te zijn. Zwarten trots omdat ze 'idols' hebben gewonnen. De witte oligarchie tevreden omdat ze de status quo geruisloos handhaven. Beter nog, want de witte man maakt zijn politieke handjes niet eens meer vuil. Smerige klusjes delegeert hij. De macht heeft een schutkleur gekregen.
Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 25 - Juni 2009
|
|
|
|
|
|
