Jen Pieder
 Grotere boezemvrienden dan George W. Bush jr. en Jan Peter Balkenende leken er niet te zijn. Ja toch? Op het NOS journaal was kristalhelder te zien hoe Bush jr. 'Jen Pieder' onthaalde als ware de Nederlandse premier zijn closest homie: “Hey, Jen Pieder!”.
De eerlijkheid gebiedt natuurlijk wel erbij te zeggen dat evenzeer te zien was hoe Bush aan een naaste medewerker vroeg hoe die onorthodoxe naam uitgesproken moest worden, maar goed, de Amerikaanse president deed opvallend goed zijn best om 'Jen Pieder' als hoogst wenselijk bezoek te ontvangen. En Jen Pieder voelde zich ten zeerste vereerd met deze ontvangst gezien de uitdrukking op zijn gezicht.
Helaas voor Jen Pieder, recentelijk is dus onomstotelijk komen vast te staan dat de helden ontvangst die Bush Jen Pieder ten deel deed vallen ordinaire salonpolitiek was. Want wat bleek? George Bush nam niet eens de moeite zijn grote matie Jen Pieder een beleefd afscheidstelefoontje te gunnen; hij belde zijn grootste politieke vrienden in de functie van regeringsleider op, doch vreemd genoeg hoorde Jen Pieder daar niet bij. Dat beetje stank voor dank kon Jen Pieder in deze dagen van economische en politieke crisis natuurlijk weer uitstekend gebruiken. Loop je jarenlang de hielen van de Amerikaanse president zo fanatiek te likken dat betreffende activiteit dreigt je speekselklieren uit te drogen en dan ziet hij je uiteindelijk over het hoofd bij zijn laatste oordeel!
Hoe dan ook, Jen Pieder kan niet verweten worden dat hij een overvloed heeft aan persoonlijkheid. Alles wijst er immers op dat de Harry Potter lookalike volkomen kritiekloos alles geslikt heeft wat de Bush administration hem heeft toegespoten. Schijnbaar onder het noemer voor wat hoort wat. Want het was sowieso opmerkelijk dat een in Nederland mislukt partijleider ineens de baas werd van het machtigste militaire genootschap op aard. Klassiek stukje Hollandse koopmansgeest: wij likken je hiel en verkopen onze ziel, en voor die verbloeming krijgen wij een benoeming. Doen we niet moeilijk over.
Balkenende weet wel heel goed waar, wanneer en bij wie hij moet klagen over mensenrechten. In Suriname durft hij wel een hoop kabaal te maken. Er was toen iets met meneer Desi Delani. Die mocht geen hand gegeven worden of zoiets. Had te maken met vermeende moordpartijen en misdaden. Uiteindelijk lostte Desi Delano het dilemma zelf op door demonstratief met zijn fractie de Parlementszaal te verlaten toen premier Balkie het woord kwam voeren. Ook richting Mugabe liet Balkie zijn bezorgdheid over de mensenrechten al eens onverbloemd blijken tijdens een Europa-Afrika top. Op het eerste gezicht zat daar wellicht ook wel wat in...
Echter, kijkende naar hoe kritiekloos, schoothondjesachtig, Balkie vanaf het prille begin achter oorlogsmisdadiger, leugenaar, verkiezingsfraudeur, etc. Bush aanliep moeten Balkenende's mensenrechten kruistochten toch in een heel ander licht worden geplaatst. De selectie observerend naar wie hij het vingertje heft moet toch geconcludeerd worden dat Balkenende niet zo zeer tegen het schenden van mensenrechten is, doch dat hij meer geïnteresseerd is in het omhoog slijmen naar wereldmachten en het naar beneden trappen naar zwakkere broeders. Al naar gelang de kracht van de tweede partij wordt dus de schending van mensenrechten over het hoofd gezien dan wel extra fanatiek ingewreven. Dat bleek pas geleden nog toen Jen Pieder zijn reactie werd gevraagd naar de buitensporige aanval van Israel op de Gaza strook. Zijn eenzijdige commentaar was dat Israel het recht heeft zichzelf te verdedigen. Mensenrechten waren in die context dus ineens weder een ondergeschoven kindje. Neen, de president van Turkije, de heer Erhogan--die de Israëliërs recht in het gezicht de waarheid vertelde in Davos-- en Jen Pieder zijn wat dat betreft twee volstrekt verschillende wezens.
Dubbele standaarden of niet, zelfs Jen Pieder kan er nu niet meer onderuit: iedereen wil nu zo langzamerhand weten wat Jen Pieder precies in donkere achterafkamertjes heeft bekokstoofd met zijn homie George Bush jr. Tja, Pim Fortuin gaf nog openlijk toe dat hij graag in donkere kamertjes kwam, doch Jen Pieder wilde hetgeen hij in het donker doet ten koste van alles geheim houden. En dat is zijn onvervreemdbare goede recht natuurlijk. Tenminste, tenzij het gaat om beslissingen die dusdanig van importantie zijn dat zij het landsbelang ten zeerste aangaan. Zoals het steunen van illegale oorlogen bijvoorbeeld. Dan moet zo'n donker kamertje met alle mogelijke spotlichten begloeid worden. Ongeacht er dan foto's en filmpjes worden aangetroffen van Jen Pieder in bikini of niet.
Auteur: Djehuti Ankh Kheru
Gepubliceerd op: 16 - Februari 2009
|
